आमा हुँ
मलाई भोक थाहा छ
जिमिन्दारको खेतमा धान रोप्दारोप्दै
म धेरैचोटि तँलाई दूध चुसाउन
आँखा छलेर भागेकी छु ।
धेरै पटक धान रोप्दा रोप्दै
रोपाहारले थकाई मार्न बस्दा
तँलाई लिटो पकाउन/ख्वाउन
म घरतिर दौडेकी छु ।
तँ नहुर्किउन्जेल
म त बौलाएँछु कि क्या’ हो!
न मलाई थकाई लाग्थ्यो
न भोक लाग्थ्यो
तैले ‘च्याँ..’ गर्दा
मेरो निन्द्रा नाथे
कता भाग्थ्यो; भाग्थ्यो!!
कसैले सोधेन;
सोधेको भए भन्ने थिएँ-
मलाई स्वर्ग नदिए पनि हुन्छ
मलाई मेरो नानी काखमा राखेर
उसको थोते मुस्कानमा हराउन दिए हुन्छ ।
आमा हुँ
मलाई मनको मनसंगको
सम्बन्ध पनि थाहा छ ।
मातातीर्थ औसीमा
तैले ल्याएको मिठाई खाएर त म
तैले आफ्नो मन नदुखाएस् भनेर
खुशी भई दिएकी हुँ; बाबु!
म सधै खुशी हुन
तेरो मनले मलाई माया गर्नु पर्छ ।
मेरो एक्लोपन र मेरो रोगी अनुहार
सधै तेरो आँखामा नाँच्नु पर्छ ।
